Playing with my mind

Me neerleggen bij een situatie, een beslissing van iemand anders waarmee ik het helemaal niet eens ben.  Het is niet gemakkelijk.
Al van kindsbeen af ben ik erg gevoelig voor rechtvaardigheid en juistheid.  En net daarom voel ik me niet goed bij de beslissing van D. om alles op te blazen en elke band die we hebben te verbreken.

Zoals deze week, D. ging om belegde broodjes, en ik had een oersaaie smos kaas besteld.  Maar toen hij ermee kwam aandraven, bleek hij een broodje vitello tonato te hebben gekocht, ‘omdat je daar toch zot van bent op resto’, was de uitleg.
Of gisteren nog, toen hij de tuin aan het wateren was, en ik toevallig voorbij liep.  Hij begon me te jennen door me nat te spuiten, en ik liep achter hem aan met een gieter.

Zijn dat de taferelen van een koppel dat uit elkaar gaat omdat de veer is gebroken?

This is the end …

10 jaar … zo lang hebben we het volgehouden.

10 jaar met ups en downs, misschien de laatste maanden teveel downs.  Maar ik had nog zo graag gevochten voor wat wij hadden.  Een bedrijf, een gezin, een band …
D. heeft gekozen om er een streep onder te trekken.  Kreeg ik 2 maanden geleden nog een gouden ring met diamanten voor ons jubileum, krijg ik nu de bons.

Een zee van verdriet biedt zich aan, en hoe ik ook probeer om te gaan lopen van die oneindige massa, ze haalt me in, haalt me onderuit en ik kan niet anders dan me te laten meevoeren op de golven van radeloosheid, wanhoop en schuldgevoelens.
En wat het bovendien nog zoveel erger maakt, is dat ook onze dochter wordt meegesleept in ons verval.  Zo klein, maar al zo bewust van het verdriet.  We vertellen haar wel al wat, dat mama gaat verhuizen binnenkort.  Maar ze wil het niet weten, ze houdt vol: “mama, als jij stopt met wenen, zal papa niet meer boos zijn en dan mag je hier bij ons blijven wonen”.
Was het maar zo simpel.  Was D. daarin toch maar iets buigzamer.  Kon ik toch maar om dat ego heen en hem laten voelen hoe diep het nog bij mij zit.  Hoe hard ik voel dat dit niet juist is.  Dat we moeten vechten, dat we bij elkaar horen…
Maar hij “heeft een beslissing gemaakt, en hij komt er niet op terug”.  Zijn veer is gebroken … net als ik …

Mijn luxeprobleem

“Een therapeut?  Voor haar luxeprobleem zeker” hoorde ik de schoonmama giftig antwoorden aan de telefoon met D.
Want het is oorlog.  Oorlog omdat ik heb gevraagd of ze voortaan geen smsje kunnen sturen als ze willen langskomen in het weekend.  Omdat wij 3 welgeteld anderhalve dag in de week hebben waarop we samen iets kunnen doen.  Al is het maar gezellig naar de Colruyt met 3.  Maar neen, dat willen ze niet, de schoonloeders.  Ze staan nog liever voor een gesloten deur/hek dan dat ze even polsen of we tijd hebben.  Wat denken we wel zeg?  Is het zelfstandig zijn te hoog in onze bol geschoten?

Dus dan wankelt dat prille zelfvertrouwen, dat zo traag maar gestaag weer aan het groeien is gegaan.

Wat een geluk dat D. volledig achter me staat, als een rots in de branding.  Ik vraag me af waarom me dat verbaast?  Dat hij resoluut kiest voor ons gezin en zijn ouders lik op stuk geeft.  Het moet dan echt zijn omdat ik van mezelf vind dat ik dat niet waard ben, en waarom eigenlijk?
Ze moesten het eens weten hoe het is om elke dag weer je demonen te lijf te gaan, teren op de korte goeie momenten, verslonden worden door de talrijke slechte momenten.  Wat ik zou geven voor een therapeut die alleen mijn luxeproblemen behandelt.
Maar moeten ze dat weten?  Zou hen dat beletten om over mij te denken wat ze denken?
En waarom zou ik moeite doen om aan mensen uit te leggen hoe diep mijn dalen zijn, en hoe graag ik eens wat langer boven water zou kunnen blijven om naar lucht te happen.

Vandaag borrelde opnieuw die onmetelijke kwaadheid op, en tegelijkertijd met oneindige zee van groot verdriet.

Komt er ooit een dag dat alles gemakkelijker wordt?

She’s back

Bijna 3 jaar geleden besloot ik te verhuizen.

Vandaag ben ik terug.
Omdat het leven blijkbaar in cirkeltjes draait.  Dat besefte ik gisterenavond op eens, toen ik for old times sake nog eens tranen met tuiten huilde in mijn bed. Het leek of de tijd had stil gestaan.  Ik zag de momenten zo voorbij flitsen: als onbegrepen puber eenzaam en alleen tegen de deur van mijn kleine kamertje op de grond gezakt, in de badkamer in het huis waar ik met C. woonde omdat ik weer eens wat slaag had gekregen, …

Et voilà, 10 jaar later is er nog niets veranderd.  Nog steeds even eenzaam als voorheen.

De wereld en het leven is soms te zwaar voor mij.  Het voelt soms zelfs alsof de lucht om mij heen te zwaar is, ik kan het moeilijk uitleggen.

De ‘diagnose’ is ondertussen gesteld: “hoogsensitief persoon”.
Na de geboorte van mijn dochter heb ik het heel zwaar gekregen, en ben ik eindelijk, na al die jaren van gepieker, hulp gaan zoeken bij een therapeute.
Het kind heeft dus een naam, en we werken eraan.  Met ups en veel downs.

Om dus maar te zeggen dat we alweer in een dal zitten, vooral in mijn relatie dan.
Volgens de therapeute moet ik het verdriet toelaten, en beseffen dat ik nog steeds niet ben waar ik moet zijn.  Dankzij mijn dochtertje blijf ik de kracht vinden om verder te gaan.  Want weet je, in mijn donkerste dagen bedacht ik soms hoeveel rust het zou brengen om alles op te geven.  Alles te laten gaan, en te kiezen om te vervagen.  En het was alleen zij die me op de been hield, de gedachte dat ze zou moeten leven met de vraag of het haar fout was dat ik het had opgegeven…. Met zoiets wil je je kind niet opzadelen.

To be continued …

Verhuis!

Chaoot verhuist (misschien maar voor een tijdje): http://toeloese.wordpress.com

Gek genoeg kent mijn relatie met D. de stabiliteit die ze nodig heeft kort na de vorige post.
Soms moet alles even héél hard misgaan om je de ogen te openen en te beseffen dat het probleem voor 50% bij mezelf ligt.
Ik heb besloten om dingen anders aan te pakken, en om de chaos uit mijn hoofd, uit mijn huis en uit mijn relatie te bannen.
Chaos was een veilige schuilplaats om van daaruit alles en iedereen te bekritiseren.  Structuur vraagt discipline en inzet, maar geeft me zoveel meer voldoening in het leven.
Ik ben er nog lang niet, maar elke dag voel ik dat ik kleine stapjes vooruitgang boek.  En dat is het doel.
Natuurlijk heeft het leven, of het lot (noem het zoals je wil) altijd wel een nieuwe uitdaging klaar als je éénmaal de andere hebt overwonnen.
Die uitdaging vind je op mijn andere/nieuwe blog.

Waarom – Daarom – Misschien

Omdat het als een vlijmscherp mes door mijn hart sneed, toen ik bij je kwam zitten en vroeg om een knuffel.  Terwijl jij gewoon met je handen achter je hoofd bleef zitten.
Omdat ik een zware dag achter de rug had vol deadlines en onnodige shit.  Omdat ik in het naar huis rijden dacht om in je armen te kruipen en de boze wereld even te negeren.  Omdat ik je zo ontzettend graag zie, maar de laatste tijd leven we naast elkaar als broer en zus.

Omdat je enorm agressief werd omdat ik huilde en jij door frustratie een stukje vlees morste.  Omdat ik je paars zag worden van colère en je ogen uit hun kassen puilden.
Omdat ik altijd nog bang wordt als iemand zo uitzinnig boos op mij wordt.  Ook al weet ik dat jij me nooit fysiek pijn zou doen, het is als een aangeboren reactie om dan in een soort trance te gaan.  Omdat ik dan denk dat het minder pijn doet, mentaal of fysiek geweld.

Omdat je beweerde dat ik geen enkel begrip toonde voor jouw situatie en altijd met mezelf bezig ben.
Omdat jij de eerste bent om wie ik zoveel geef.  Ik ben dag en nacht bezig met jou en met ons.  De huidige situatie weegt evenzeer op mij.
Maar jij sluit mij volledig buiten, sluit elk fysiek contact uit, omdat de werksituatie onder enorme druk staat.

Omdat je toen ik echt in tranen uitbarstte letterlijk zei: en dat wil dan kinderen … ge moet u daar eens zien zitten … nooit van mijn leven.
Omdat je mijn diepste wens in deze strijd gebruikte om me te raken.  Omdat ik elke dag moet vechten tegen mijn demonen en tegen mezelf, omdat ik mezelf nooit goed genoeg vind.
Door dit te zeggen raak je me in het diepste van mijn zijn.  Terwijl je dat diepste eigenlijk moet beschermen.

Daarom, gaat het even niet meer.
Daarom is Chaoot veranderd in een klein zielig wrak.
Daarom huilde ik vandaag om het kwartier
Daarom begin ik te twijfelen aan de basis van deze relatie.  Misschien zullen we nooit stabiel worden.

Misschien moet ik mijn kinderwens maar opbergen.
Misschien moeten we ons maar even opbergen.

Dat toeval niet bestaat …

Toeval bestaat niet!  Niet, zeg ik u!  Het bestaat niet, en het heeft nooit bestaan.
Toeval is de naam die wij aan een situatie geven die niet te verklaren is.  Je denkt aan iemand die je lang geleden niet meer hebt gezien, en ‘plof’ diezelfde dag kom je hem/haar ook tegen.  Toeval?  No way, ik geloof er niet in.

Op de zaterdagochtend van het lange Pinksterweekend kuierden D. en ik door de tuin.  We hebben ooit eens een volledig plan laten maken voor die tuin, maar het prijskaartje viel wat tegen.  Dus hebben we besloten het stukje per stukje uit te voeren.  Vorig jaar hebben we de oprit aangepakt, en die bewuste zaterdagochtend sloften wij door de tuin om te beslissen wat ons volgend project zou worden.  Toen we de voortuin passeerden, besloten we om die maar te laten zoals hij is.  Er staat een hele dikke mooie coniferenhaag voor het huis, lekker strak vierkant geschoren.  Het lijkt wel een groene muur van 10 meter lang, 1.5 meter hoog en 1 meter breed.  Bovendien wordt de voortuin enkel gebruikt door de poezels om op vogels en andere prooien te jagen.  Te gek om die haag te vervangen door een nieuwe …

Een paar dagen voor onze ochtendwandeling op de zaterdagochtend van het lange Pinksterweekend, hadden we de buurman uitgenodigd voor een last-minute-BBQ.  Toen daar wééral ‘de Volvo’ door de straat scheurde aan een veel te hoge snelheid, begon ondergetekende een betoog over jonge gasten die véél de snel rijden en hoe gevaarlijk dat wel is met onze poezen en zijn kinderen … etcetera etcetera.

De nacht die volgde op de zaterdagochtend van het lange Pinksterweekend, schrikken D. en ik om 2u30 plots wakker door een enorm lawaai.  Eerst een luide ‘djoef’, dan glas dat breekt en een hels lawaai, alsof er een raket opsteeg vanop de straat…
We wierpen een blik door het raam …

Toeval (eh … nee hé)!  De jonge gast, die altijd véél te snel rijdt, had ‘de Volvo’ geparkeerd in onze mooie groene coniferenhaag, waarover we ’s ochtends hadden beslist dat ze mocht blijven staan in de voortuin.

Nu hoeven we in ieder geval al niet meer te kiezen wat ons volgende tuinproject wordt!  En bovendien hebben we een sponsor voor dit project!  Ha!

Wijvenweek – dag 6 – ik ben een superwijf

Onlangs zaten we met een aantal vrienden op restaurant, en terwijl ik een lofzang afstak over één van mijn vriendinnen en hoe sterk ze wel was omdat ze toen we jonger waren een heel zwaar ongeval heeft overleefd en vooral hoe ze dat allemaal heeft doorstaan, ‘riep’ een andere vriendin me toe dat ik ook een sterke vrouw was …  Tot op vandaag moet ik haar nog altijd vragen wat ze daarmee bedoelde.  Want sterk is nu wel het laatste adjectief dat ik mezelf zou toeschrijven, …

Soit, vandaag gaat het over de adjectieven die ik mezelf WEL durf toekennen dus …

Aplaus voor mezelf omdat ik op mijn ééntje het ganse huishouden run, zijnde: elke dag koken voor mezelf en D. en dit altijd met verse ingrediënten.  Ik zweer u, hier komt geen diepvriespizza over de drempel!  Er is altijd brood in huis, en als er geen charcuterie meer is (wat haast nooit gebeurt) dan maak ik mijn fameuze gehaktballen of een fris tonijnslaatje.  Om u te zeggen dat ik kan toveren met leftovers, en de wederhelft daarbij kan laten denken dat het een first class meal is.
Verder onderhoud ik ons redelijk grote huis, en op mijn vrije dag ga ik boodschappen doen in tenminste 3 verschillende winkels, maak ik een iets uitgebreider diner dan andere dagen, poets ik de helft van het huis, maak ik de strijkberg een kopje kleiner en zorg ik ervoor dat als D. thuiskomt daar een met schuimwater gevuld badje klaarstaat met kaarsjes en een aperitiefje.  Ow, en dan vergat ik nog de vuilzakken die ik ’s ochtens buiten zette!

Een staande ovatie verdien ik, omdat ik het huis altijd decoreer in de tijd van het jaar.  ’t Is te zeggen, met Kerst doet iedereen dat, maar hier binnen bij mij, maak je elk seizoen mee.  Na Kerst komt Valentijn (heel subtiel met rode tinten in de decoratie, geen vreselijke plushen toestanden ofzo), daarna leven we toe naar de lente en naar Pasen met zelfgeknipte takken van de krulwilg uit de tuin, tijdens de zomer altijd felle kleuren binnen, maar ook buiten op het terras altijd sfeer.  Tijdens de herfst liggen daar kastanjes en konsoorten, en ook Halloween wordt niet gepasseerd.  Meestal met pompoenen met kaarsjes aan de stal buiten.  Nooit goedkoop of schreeuwerig, maar altijd subtiel aanwezig.  In mijn huis is het ALTIJD gezellig.  Daar hou ik aan, ik heb dat zelf heel erg nodig en D. apprecieert dat ook.  Hij gaat soms zelfs mee deco-shoppen.

Een superwijf ben ik, omdat ik mijn uitgesproken eerlijke mening vaak inpak in een beetje humor.
Ik ben een kanjer omdat ik vaak mensen kan laten lachen met mijn spitsvondigheden.  Op dat gebied heb ik een supervet brein dat pijlsnel verbanden kan leggen, en dat vaak heel ludiek kan brengen.  Mijn toehoorders lachen, en ik ben wederom eerlijk geweest met een zwanske.

Et voilà een zeldzame lofzang over mezelf, daar bent u nu getuige van!

Wijvenweek – dag 5 – Zelfcensuur: wat u niet mocht weten maar eigenlijk al lang wist …

Een post waar ik niet echt naar uitkeek om te schrijven …  Misschien daarom dat deze heeft moeten wachten tot de inhaaldag!

Het is een beetje in de spiegel kijken.  En laat dat nu net ook dat zijn wat deze week het hardste suckte, de confrontatie met een 2,5 kilo erbij.  En ik weet ook perfect hoe dat komt: door vreetsessies met zakken chips, en mijn loopschema dat ik een aantal weken op een laag pitje had staan.  Maar, deze week leerden we weer onze ‘problemen’ relativeren , dus gaan die kilo’s wel weer weg.  Niks om doodongelukkig over te zijn.  There are other things …

En als ik in de spreekwoordelijke spiegel nog wat verder kijk, stoot ik weer op een van mijn verschrikkelijkste eigenschappen, en dat is de aanleg om elke toekomstige gebeurtenis voor te stellen als worst-case-scenario.  Als er dingen op de agenda staan, gaan die in mijn hoofd altijd op de vreselijkste manier verlopen.  Belachelijk, I know, maar ik zit er wel mee natuurlijk …

Als laatste is er misschien nog mijn veeleisendheid .  Zowel naar mezelf als naar anderen toe.  Ik streef nog steeds naar de onbestaande perfectie, en als die perfectie niet wordt gehaald (which is … never) dan durf ik het wel eens opgeven (lees een ganse zak ketchupchips opvreten en dan mottig zijn).
Ook als anderen dat perfecte beeld dat ik van hen heb niet tegemoet komen, kan ik daar soms enorm boos over worden.  Boos op mezelf dan waarschijnlijk …  Dus veel boosheid om irreële verwachtingen die niet worden ingelost.
Zoiets …
En misschien heeft dat worst-case-scenario-gedoe daar dan ook iets mee te maken?
Misschien moet ik hierover maar niet teveel meer nadenken … ik pieker wel al genoeg … denk ik …

Om mezelf in een notendopje te beschrijven, hoe ik mezelf in de spiegel zie:
Ik ben een eerlijk iemand, hoewel ik een wankelend zelfvertrouwen heb, heb ik over zowat alles een zeer uitgesproken mening.  Ik ben zeer kritisch, voor mezelf maar ook voor anderen.  Als je in mijn gratie vakt en in die kleine groep van mensen die ik graag heb, dan zal ik je dat jammer genoeg niet te vaak zeggen.  Ik ben ontzettend bang om kwijt te raken, ziet u.  Maar als ik je liefheb dan gaat dat heel diep.
Als ik je niet liefheb, gaat dat ook heel diep.  Als je één keer erg hard tegen mijn kar hebt gereden, dan vergeet ik dat nooit.  Mensen die zich onecht en schijnheilig hebben getoond (vrijwillig of niet), zitten in mijn zwarte doosje.  De kans dat ze daar ooit uitgeraken is nihil.  Ze zullen dat ook meteen aan me merken, ik kan mijn dislike niet wegsteken.  Wat niet echt een positieve eigenschap is van me.

Wijvenweek – dag 4 – Dream a little dream of me!

 It’s just a matter of time,
 Go to sleep and you will be mine.
 Loose yourself in a dream,
 It’s a long way from you to me.
 Just open the door,
 Come inside, I’m not afraid anymore.
 Why don’t you give it a try,
 Go to sleep, and you will be mine.
[The Pop Gun – Dream – 1991]

Dromen, in de zin van wat je doet tijdens je REM-slaap, is één van mijn grote talenten.  Echt waar, ik kan dromen als de beste.  Volgens mij ligt het aan mijn eindeloze, grenzeloze fantasie.  Ik ben nog nooit iemand tegen gekomen die het beter doet als ik, als het op absurd dromen aankomt.  Al duizend maal heeft D. me ’s ochtends aan de ontbijttafel zitten aanstaren als ik hem mijn gedroomde verhaal vertel.  Ik moet toegeven, het zijn waanzinnig zotte dingen soms.  Laatst droomde ik dat ik zwanger was, en beviel ik van een nest kittens die ik bewaarde in zo’n plastic doosje waarin ze in de supermarkt rijstaart verkopen…  Know what I mean?
Beter nog dan van die gekke dromen, is het feit dat ik in 95% van mijn dromen kan beslissen om lucide te dromen.  Lucide dromen betekent dat je in je droom beseft dat je droomt (volg je me nog?).  Zo kan ik de droom zelf sturen.  Héél handig, als je net als ik vaak beklijvende nachtmerries hebt.  Zit de vijand me op de hielen?  Dan beslis ik in een rook en een wip dat ik door muren heen kan springen (ik alleen natuurlijk), en huppakee …
Ik ben een professionele dromer, ik zeg het u!

Soit, wat dromen betreft in de zin van ambities en dergelijke, moet ik eerlijk bekennen dat ik daar wat stroef zit.  Puur materieel gezien, heb ik alles (echt alles) waarvan ik vroeger droomde.  Ik woon in een huis in pastorij-stijl mét bijhorende stal in een dorpje waar de natuur nog overheerst.  Kijk ik uit het raam, dan zie ik enkel weiland en koeien.  Ik rij met mooie wagens, heb een droom van een vent (ook al durf ik al eens klagen, het is stil waar het nooit waait), en verdien goed mijn boterham.  Ik heb mooie kleren en schoenen, leuke katten, kasten vol decoratie-toestanden, en kan redelijk lekker koken.  Misschien ontbreekt me nog het mama-zijn?

Als kind/puber droomde ik ervan beroemd te worden.  Eerst als zangeres, maar het bleek algauw dat ik die droom mocht opbergen.  Geen enkele kat blijft in een omtrek van 100 meter als ik durf meezingen met de radio.  Jammer, want muziek is een passie.  Daarna als actrice of Ketnetwrapster ofzo, kortom het beroemd zijn alleen al was meer dan genoeg.  Op de voorpagina staan van de roddelblaadjes en gevolgd worden door papparazzi leek me gewoon megavet.

Dromen hebben vaak de negatieve bijklank dat ze onbereikbaar zouden zijn.  Ik stel liever doelen.  Mijn doel sinds mijn 30ste is gezond leven.  Niet per sé maatje 36 hebben, maar gewoon gezond eten en bewegen.  Genieten is ook een doel, en dat probeer ik elke dag, ook van kleine dingen.  En ik zou graag van die hyperventilatie slash prikkelbare darmsyndroom af raken.  Maar de aard van het beestje (lees stresskonijn) laat me vermoeden dat dat wel eens een droom zou kunnen zijn.

Et voilà … ik zet me 1 dag voorop.  Morgen wordt het tot 20°, geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt om dan wat te zitten typen binnen.