Tuuuut
Tuuuut
‘Hallo met R.”
‘Mams?’
‘Chaootje?’
‘Ah ja, wie anders!  Je kent mijn stem toch nog?’
‘Eh …’
‘Ik dacht dat je me al vergeten was!’
‘Heb ik je vanmorgen dan geen e-mail gestuurd?’
‘Ah jawel, maarre … 3 zinnen, moet ik het daarmee stellen?  Is dat de moeder-dochter communicatie tegenwoordig?’
‘Maar nee’
‘Stoor ik?  Der is zoveel lawaai op de achtergrond?’
(duidelijk afwezig° ‘nee nee, nonkel R. is hier
‘Wat Kerstavond betreft, gaat dat nu door dat jullie naar hier komen?  Kunnen jullie blijven slapen in de nieuwe logeerkamer enzo.’
‘Ah nee, wij gaan naar nonkel R. en tante P., komen jullie dan ook?’
(kortsluiting bij Chaoot) ‘Eh, wat?  Hoe?  Daar wist ik niets van …’
‘Komen jullie dan, want ik moet morgen dat vlees bestellen?’
(D. loopt voorbij, en doet teken “niets van”)
‘Eh Mams, ik laat het je nog weten dan.  Ik bespreek het even met D.  Want ja, wij moeten dan nog keiver rijden, dus moeten we een bob afspreken…  Ik had hier niet op gerekend.’
(Al lachend) ‘Ge kunt altijd in uw bed slapen, en D. hier op de zetel.  (nvdr.  R&P wonen bij mijn ouders achter de hoek.)
‘Ik laat nog iets weten, goed?  Daaaag!’

En dan barste ik los natuurlijk.  En D. mocht het geweten hebben.  En nu wil ik hier nog eens losbarsten.
Godverdomme.

Maar ‘t zal voor straks zijn, want ze belt me terug …

Wanneer gaat het nu eindelijk eens stoppen met regenen?  Potverdikke zeg, ik wordt er sikkeneurig van.
En het is niet alleen mijn humeur dat eronder lijdt.  Probeer maar eens met je winkelkarretje door die druppels te hollen naar je wagen.  Mijn stokbrood was intussen getransformeerd tot een langwerpige spons, mijn haar hing in slierten over mijn voorhoofd (sexy)…  En als je dan eindelijk in de auto bent gesukkeld, is er maar één zekerheid:  je moet ook weer alles uitladen in de regen.

Zelfs de poes, zuchtte vanmorgen toen ik haar met dwingende hand naar buiten werkte om haar behoeften te doen.  Miss Poes vertoeft liever op haar plaid, in haar kartonnen doos, bovenop de verwarming of voor het raam, dan dat ze haar koninklijke pootjes moet vuil maken.  En, who can blame her?

Dus, euh … gij hierboven:  hierbij pleit ik voor meer zon, en als compensatie wil ik een paar graden Celsius afgeven.  Wat denkt ge?

Hey Oli,

6 jaar geleden kreeg ik een smsje op het werk: “Please say a little prayer for a Rastaman who died today”.
6 jaar later lijkt het nog gisteren dat we daar allemaal in de kerk zaten.

Je bent nog steeds zo aanwezig in mijn hart, en je hebt hier ook een plekje in huis.

Je was zo’n mooi mens, zo zuiver en met zo’n groot hart.

Ik mis je nog steeds!

1 love

Ondanks het feit dat we op het werk volop bezig zijn met de lente(!)catalogus, begin ook ik stillaan Kerstkriebels te krijgen.  Morgen is het mijn vrije dag, en ben ik van plan om tussen het poetsen, strijken, kapperafspraak en koken door toch te beginnen aan het decoreren van ons huis.
Het enige wat nog ontbreekt is een volwaardige Kerstboom.  Jaja, dit jaar wil ik er ééntje met de hoofdletter “K”.  De voorbije 2 Kerstmissen (note to self: zoek op: bestaat het meervoud van Kerstmis?) heb ik er geen kunnen zetten wegens plaatsgebrek, maar in de nieuwe woonst is er plaats genoeg!

En daar wringt nu net het schoentje.  Ik ben dit weekend al een keer op ronde geweest, en het viel me op dat er ontzettend veel kerstbomen worden verkocht zonder wortel.  Gewoon een afgekapte stam …  Wie wil dat nou?  Een Kerstboom die het symbool is voor vreugde en blijdschap, de geboorte van Kindeken Jezus,  … en die stilletjes staat te sterven in je woonkamer …

Mijn eerste vriendje (laaaang geleden) en zijn eerste clip, enjoy:

Op het werk vandaag moet ik tot de constatatie komen dat ik het slachtoffer ben geworden van mijn eigen succes:

1. Sinds ik op de klantendag voor ettelijke duizenden euro’s heb verkocht, wordt mij meer en meer gevraagd om in te springen in de winkel.  Mijn papierwerk blijft daardoor liggen, en begint aan ’stapelvorming’ te doen.

2. Mijn baas heeft mij de opdracht gegeven zijn kast met mappen te reorganiseren.  Hij vindt mijn kast er veel beter uitzien, en wil ze in dezelfde stijl: rode mappen voor financiële zaken, blauwe voor administratie en groene voor verzekeringen.  Allemaal beschreven met dezelfde zwarte stift in mooie letters die allemaal dezelfde grootte hebben.

3. Ons decoratie-team is hier net zwarte kaartjes en een witte stift komen brengen omdat ze vinden dat ik ontzettend mooie cijfers kan schrijven.  Wéér een werkje meer …

Het is leuk dat mensen je stijl en/of je werk appreciëren, maar waarom impliceert dat dan dat ik steeds méér werk krijg?  Binnenkort vragen ze me nog om de firma over te nemen

‘t iiiiiiiiiiiiiiiiis moeilijk bescheiden te blijven …

Actueel in het nieuws vandaag: partnergeweld.  Op verschillende nieuwssites staan er cijfers over partnergeweld.  Cijfers die stijgen.
Omdat er meer partnergeweld is?  Waarschijnlijk wel; wegens de crisis en hoe die weegt op een groot aantal mensen.  Waarschijnlijk niet; omdat het steeds minder taboe is en er gewoon meer vrouwen voor uitkomen dat zij het slachtoffer zijn van partnergeweld.

Ook ik heb het aan den lijve mogen ondervinden.  Ik denk dat ik ongeveer 19 was toen het de eerste keer gebeurde.  Platsmoel woonde toen samen met zijn beste maat op een appartement.  Beste Maat had ook een vriendinnetje, my age.  We hadden een dagje Six Flags achter de rug en Platsmoel en ik hadden ruzie gekregen.  Een banale ruzie over een flesje Perrier.  In het naar huis rijden ontweek ik koppig zijn blikken.  Het stuk tussen het aankomen op het appartement en wat er daarna gebeurde ben ik kwijt.  Wat ik me wel nog herinner zijn de pijnlijke twee uren dat hij me heeft opgesloten in zijn kamer van amper 4 op 3, waarbij hij bij elke ontsnappingspoging van mijnentwege ofwel de deur ofwel het raam naar het terras blokkeerde.  De verbale vernederingen en ook het fysieke geweld zijn in mijn geheugen gegrift.  Vriendinnetje en Beste Maat hebben nog geprobeerd de kamer te betreden om ons uit elkaar te halen, maar Platsmoel stampte steeds de deur weer dicht.  Hij was buiten zijn zinnen en ik een klein bang vogeltje.

Na die 2 uur waarin ik afwisselend smeekte ermee te stoppen en me te laten gaan en zwoer dat ik mezelf van kant zou maken, beval hij me in de auto te stappen.  Hij zou me naar huis doen en wilde nooit meer iets te maken hebben met mij.  Onderweg stopte hij op een viaduct en zei smalend: “allez, springt dan toe, met uw groot bakkes”.  Ik beantwoorde zijn sneer met een onbeholpen lachje, niet wetend hoe ik moest reageren en hup, zijn hand schoot uit op mijn wang.

Maar het bangst ben ik geweest toen hij niet in de straat van de ouderlijke woning reed maar er voorbij.  Hij reed de boerenwegels in en ik heb toen echt gedacht dat hij me zou vermoorden en ergens zou dumpen…  In plaats daarvan begon hij te huilen.  Hij had spijt, het was nooit zijn bedoeling geweest om me pijn te doen, … blabla jada jada.  Toen ik zijn kwetsbaarheid aanvoelde, begon bij mij het zelfvertrouwen weer te groeien.  Koel en berrekend eiste ik dat hij me thuis zou afzetten, wat hij uiteindelijk dan ook deed.

Natuurlijk heb ik hem die eerste keer vergeven.  En de tweede, derde, vierde, … keren ook.  Want ik zag hem graag, en was ik diegene zonder fouten?  ’s Ochtends werden de bewijzen van die woelige avond pas zichtbaar.  Ik had schrammen op mijn armen, en op beide bovenarmen kon je de vijf blauwe plekken van zijn vingers tellen.

En ik kan me best inbeelden dat u dit leest en zegt: ‘ga er dan toch van weg’.  En u heeft gelijk.  Ik was vroeger ook de eerste om te roepen dat er geen vent aan mijn lijf moest komen.  Maar dan gebeurt het toch en against all odds bleef ik toch bij hem.  Omdat ik mezelf voorhield dat het ook mijn fout was dat dit gebeurde.  En zo ben ik nog 6,5 jaar bij hem gebleven, ben ik nog zwanger geweest van hem en ben ik nog met hem getrouwd.
Zelfs nu ik deze herinnering neerpen, lijkt ze banaal.  Alsof de woorden de pijn die dit alles met zich heeft meegebracht niet kunnen vasthouden.  Maar het heeft me veranderd.  Ik ben nooit meer opnieuw het zorgeloze zondagskind Chaoot geworden.  Integendeel.  Ik ben Chaoot geworden: een vat vol angsten.

Er is een periode geweest in mijn leven, waarin ik dingen heb gedaan en in situaties ben beland, waarvoor ik me nu ontzettend schaam.  Het was alsof er toen een andere entiteit in mijn lichaam is gekropen, en de ware chaoot verdrong.  Ik kende angst noch schaamte.
En die bewuste periode spookt nog wekelijks, zoniet dagelijks door mijn hoofd.  Het leek alsof ik toen bezeten was.

Als getrouwde vrouw heb ik 9 maanden lang mijn man (Platsmoel n.v.d.r.) bedrogen met iemand uit onze kennissenkring.  Iemand die  ik voorheen nooit echt had opgemerkt, maar die me die ene avond heeft behekst.  Die van een 25-jarige weer een puber van 16 wist te maken.

En toen is het begonnen.  Ik heb via via zijn telefoonnummer opgevist en algauw volgden de eerste stiekeme afspraakjes.  Eerst nog braaf en zedig, maar daarna werden maandag en woensdag algauw de dagen waarop we seks hadden.  Enkel als Platsmoel de late shift of de nachtshift deed, en als zijn ouders naar de badmintonclub gingen.  Jawel, zijn ouders.  Hij was destijds 21 en woonde nog thuis.  De week dat Platsmoel de vroege shift had, was een hel.

Ik werd verslaafd aan hem en aan alles wat we deden.  Ik was smoorverliefd.  Ik ging vrijdag en zaterdag uit, en gaf hem een lift naar huis, waarbij ik dan daarna door zijn slaapkamerraam klom voor een potje zatte seks.

Negen maanden lang heb ik Platsmoel niet aangeraakt, ik verweet hem zogezegd een flirt met een ander en hij voelde zich daardoor zo schuldig dat hij haast alles onderging.
Onze relatie zat wel al langer in het slop.  Meer dan eens had hij me geslagen, gekrabd, of opgesloten in de tuin of de badkamer.  En als hij dat niet deed, dan was hij eerder in vegetatieve toestand.  Hij was niet meer wat ik wilde, maar toch ging ik niet bij hem weg.  Eer der uit schaamte van ‘wat zullen de mensen denken’ dan uit het feit dat ik hem nog ergens graag zag.

Na die negen maanden waren J. en ik wat uitgekeken op elkaar, we hadden een ferme  ruzie gehad, en de passie was een beetje bekoeld en hij deed al een tijdje afstandelijk.  Ik zou op vakantie gaan met Platsmoel, mijn broer en 3 neven (hoe minder ik alleen moest zijn met hem, hoe liever ik het had).  En toen ik terugkwam uit vakantie … had J. opeens een vriendinnetje.

“BANG” even met mijn kop tegen de muur gelopen.  Mijn zelfzuchtige ik had immers verwacht dat J. braaf op me zou wachten, en dat we na mijn vakantie de draad weer zouden oppikken.  Ze hadden elkaar leren kennen op een huwelijksfeest en bleken verre  familie (!!) te zijn.  En het deed zeer … temeer omdat hij over me had verteld, en ik me dus doodschaamde als ze me aankeek.

Ik heb nog geprobeerd, echt wel, om na dit alles een stabiele relatie uit te bouwen met Platsmoel.  De eerste maanden echter verteerd door schuldgevoelens.  Als hij vijf minuten later van de voetbaltraining kwam, dacht ik … “fuck, hij weet het …”.  Een aantal maanden heb ik zo paranoia rondgelopen, achtervolgd door schimmen uit het verleden en met het walgelijke besef van wat ik die negen  maanden allemaal heb gedaan.

Tot ik op een dag aan mijn nieuwe job op de personeelsdienst begon, en de opdracht kreeg een medisch onderzoek te regelen voor een zekere D.  Ik was in het ‘smoelenboek’ gaan kijken, en zag een ietwat gezette man van halfweg de 30.  Maar toen D. het papier kwam ophalen in mijn bureau was ik op slag verkocht.  Een gespierde en zelfzekere man en mijn God, die groene ogen!!!  Blijkbaar was het meteen wederzijds en de rest … is geschiedenis.

Toch heb ik nog een tijdje (ik lieg, hoogstens een week of twee) getwijfeld of ik me opnieuw zou wagen aan een avontuur .  Het antwoord was duidelijk: nee.  En ook D. stelde me voor een ultimatum, als ik voor hem koos, zou het moeilijk worden.  Zijn letterlijke woorden waren: “als je mijn kaart trekt, ga je wat tegenstand krijgen”.  Dus besloot ik om het toch al zinkende schip Platsmoel & Chaoot te verlaten en een sprong in het duister te wagen.

En als ik nu mijn vorige blog erop nalees, en de berichten van pakweg één jaar geleden lees, dan besef ik dat D. en ik het ook niet altijd makkelijk hebben gehad.  Ik ben zo lang bang geweest om ook dit te verliezen.  Maar … we zijn altijd blijven praten, en dat is iets wat ik met Platsmoel nooit heb gekund.
Misschien daarom dat we nu wel solide zijn, en ik zo zeker weet dat bij hem nooit zal gebeuren wat ik jullie hierboven heb verteld.

Lieve mams,

Al mijn ganse leven, speel jij een sleutelrol.  Hetgeen volkomen normaal is, gezien je mijn moeder bent en me op deze wereld hebt gezet.  Je hebt me redelijk streng opgevoed, en ik heb een mooie jeugd gehad.  Een jeugd waarin ik materieel nooit iets ben tekort gekomen.  Misschien emotioneel ook niet zo zeer, ware het niet dat jij emotioneel redelijk labiel bent.  En dat ik dat al van kindsbeen heb mogen ervaren.
Er waren dagen dat je vrolijk was, en er waren dagen waarop ik op mijn tenen moest lopen als kind.  Toen ik als puber van de bus stapte, hoopte ik tijdens mijn weg naar huis dat je een goede dag had en dat de sfeer goed zou zitten als ik thuis kwam.  Dat was altijd een verrassing.  Net zoals nu, als D. en ik zondagavond aankomen voor het familie-diner, is het steeds afwachten of je in een goede bui bent.

Hoewel ik als puber echt puberde en we mekaar soms letterlijk in de haren vlogen, ben je voor mij nu eerder een hele goede vriendin geworden.  Maar nog steeds word ik weemoedig als je weer in zo’n bui bent.  Want die heb je nog steeds.  En ik kan het niet helpen, maar dan vraag ik me steeds af of het aan mij ligt.  Heb ik iets verkeerd gezegd of gedaan, of iets niet gezegd of juist wel?  Ben je teleurgesteld in wie ik ben geworden?  Of voel je dat ik het heus niet meer kan vinden met mijn broer?

Want dat moet ik je wel aangeven, dat het voor mij zo voelt (mijn hele leven al) dat je voor hem toch een boontje hebt.  Ooit heb je in een ruzie met mij aan hem gevraagd in welk kamp hij nu stond?  Het jouwe of het mijne.  Mams, daar heb je me toen zo’n pijn mee gedaan.  En op dat moment zijn die kampen voor mij ontstaan.  Heden ten dage is het dan zijn kamp en mijn kamp, en jij bent de corrupte moderator.  Van mij denk je, die komt wel op haar pootjes terecht.  En dat is ook zo.  Van hem zei je: “met F. kan ik moeilijker ruzie maken omdat hij zo introvert is, ik ben telkens bang om hem te verliezen”, terwijl je weet van mij dat ik na wat geroep en geschreeuw opnieuw bij je terugkom.

Net zoals toen, speel je nu nog steeds zijn beschermengel.  Hij is 25 en hij heeft geen vast werk, woont thuis, draagt in niets zijn steentje bij, is ongelofelijk vervuld van zijn eigen zelf, … maar jij hebt voor al die dingen een verklaring uitgedokterd die jouw geweten sust en het hem nóg gemakkelijker maakt om zijn gangetje te gaan en jou verder te manipuleren.  En jij blijft hem profileren bij familie en vrienden als een engeltje, enkel het aureool ontbreekt nog.

En weet je, the dislike is wederzijds.  Want ik ben alles wat hij niet is.  Mijn fouten heb je indertijd wèl aan familie en vrienden verteld.  En ik ben thuis op mijn 19de vertrokken om voor mezelf te gaan zorgen.  Ik heb niet verder gestudeerd, maar heb in die 8 jaar wel al een paar spurten op de carrièreladder beklommen.  Ik ben een paar keer zwaar gecrashed, maar ik ben er opnieuw geraakt met enkel een paar littekens als stille getuigen.  Enkel het geweld in de relatie met Platsmoel heb ik je verzwegen, omdat ik je niet wou tonen dat ik niet alles perfect in de hand had.  En toen ik het je toch vertelde, koos je in eerste instantie zijn kant.  Omdat je me wel kende zei je, en omdat je wist dat ik het bloed van onder iemands nagels kon halen.

Maar mams, wat ik je wil zeggen is, ondanks dit alles, zie ik je ontzettend graag.  Ik durf zelfs zeggen dat ik jou liever zie dan dat mijn broer dat doet.  Ik heb enorm veel respect voor je, en ik ben je enorm dankbaar voor wat je in dit leven al voor me hebt gedaan.  En de littekens, die nemen we er gewoon bij.