MENU
31 december 2009
***
- APERITIEF -
Warme gevulde hapjes met een glaasje bubbels
- VOORGERECHT -
Rundscarpaccio met ruccola en een tomaatje
Vergezeld van parmezaansnippers en truffelolie
- SOEP -
Broccolisoepje met een toefje Boursin
- HOOFDGERECHT -
Hertenstoofpotje met gratinaardappelen
Spruitjes gestoofd in spek en gestoofd witloof
- DESSERT -
Duo van speculoospudding en een bolletje ijs.
***
1. Wat deed je in 2009 dat je nooit eerder deed?
Ik kan niet echt iets specifiek bedenken. Chaoot is namelijk niet zo avontuurlijk van aard.
En als ik dan toch een aantal dingen moet opnoemen, denk ik aan:
- antidepressiva nemen
- op 3 verschillende plaatsen wonen in 1 jaar tijd
- broodpudding maken
… djeezes … I’m boring as hell.
2. Heb je je goede voornemens waargemaakt en ga je er dit jaar nieuwe maken?
Vorig jaar bewust niet. Omdat D. en ik in een serieuze dip zaten op 31.12.2008, en ik wilde alles even op me laten afkomen.
Dit jaar zijn er wel:
- gezonder eten
- meer sporten
- “de kracht van het nu” uitlezen en uiteraard echt beginnen leven in het “nu”
- de homeopaat bezoeken die Schoonzus met een onnozel kruidenmengsel op 1,2,3 van haar postnatale depressie heeft bevrijd die al 1,5 jaar aansleepte.
3. Is er iemand in je omgeven bevallen?
Ja, een aantal mensen zijn bevallen. Ik nog altijd niet. En dat zal nog wel even niet aan de orde zijn.
Jammer genoeg.
4. Is er iemand uit je omgeving overleden?
De opa van D. is overleden in mei.
En in oktober heeft onze stokoude poes Pruts een spuitje gekregen, het arme beest was echt opgeleefd.
5. Welke landen heb je het afgelopen jaar bezocht?
Eh, Sankt Anton in Oostenrijk, een paar keer naar Sluis (NL) om te shoppen, en deze zomer naar Spanje (Gran Canaria).
6. Wat wil je in 2010 dat je niet had in 2009?
Stabiliteit in mijn hoofd en in mijn leven.
Een lager gewicht en meer conditie.
Een paar extra vriendinnen (of vrienden) zouden ook welkom zijn … Nu hebben we wel gezamenlijke vrienden, maar mijn oude vriendschappen zijn vervaagd… En ik ben een luie vriendin. Geen communicatie van hun zijde? Dan laat Chaoot het ook voor wat het is.
7. Welke data van 2009 staan in je geheugen gegrift?
16 oktober 2009: de eerste nacht slapen in onze hoeve. Zalig.
Wild dreams of new beginnings, zoals “den Admiraal” het zei.
8. Wat was je grootste verwezenlijking van 2009?
Het aan de kant zetten van de anti-depressiva.
De beslissing te nemen om toch een implantaat te kiezen om mijn tandje te vervangen.
Stabiliteit toveren in de relatie met D.
9. Waarin heb je het vaakst gefaald?
In diëten
In sporten
In vriendschappen
10. Ben je ziek geweest of gewond?
Een verstuikte knie na een zatte après-ski (hey dat rijmt);
Een buikgriepje (nog niet zo zot lang geleden);
Een maagcrisis op Gran Canaria (Chateau Migraine);
En the usual blauwe plekken, maar dat komt omdat ik:
1. Snel blauwe plekken heb en 2. Overal tegenaan loop.
11. Wat is het beste dat je gekocht hebt in 2009?
Ons huis! Zonder twijfel
12. Waar ging het meeste van je geld naartoe?
And again: ons huis! 
13. Waar was je heel heel enthousiast over?
Aaah, ons huis!
Het huwelijk van een vriendin.
De psychotherapeut (alhoewel dat enthousiasme verminderde en zelfs verdween na 3 sessies)
14. Welk nummer zal je altijd doen denken aan 2009?
Bonkers – Dizzy Rascal
Envoi – Absynth Minded
Papillon – The Editors
15. Ben je in vergelijking met vorig jaar…
a) blijer of triester?
Blijer
b) dikker of dunner?
Dikker (rechtstreeks gevolg van punt a))
c) rijker of armer?
Rijker, niet in centjes dan, maar in het leven.
16. Wat had je graag meer gedaan?
Gesport, dan had ik nu niet het figuur van een hangbuikzwijntje;
Afgesproken met de vervaagde vriendinnen;
Verlof genomen;
17. Wat had je graag minder gedaan?
Verhuizen;
Vreetbuien hebben;
Ruzie maken met D.;
18. Wat deed je met kerstmis?
We zijn uiteindelijk toch naar Nonkel R. en Tante P. geweest.
Iemand moet de slimste zijn …
19. Ben je verliefd geworden in 2009?
JA … (melig) ik word met momenten nog eens verliefd op D.
EN
NEEN. Vroeger werd ik elk jaar wel eens verliefd op iemand.
Maar sinds ik bij D. ben, gebeurt het gewoon niet meer.
Ik heb natuurlijk mijn lesje wel geleerd in het verleden.
20. Wat was je favoriete televisieprogramma?
Code 37
CSI
Bones
House MD
Gooische Vrouwen
De Slimste Mens
De Pappenheimers
…
21. Wat is het beste boek dat je gelezen hebt?
Pitbull van Deflo
Passie van Patrick De Bruyn
Zwarte sneeuw van Stan Lauryssens
22. Wat was je favoriete film van het jaar?
Ik ben geen filmliefhebber …
23. Wat heb je gedaan op je verjaardag, en hoe oud was je?
Gewerkt 
En een verrassingsetentje gehad met de ouders en schoonouder en D.
Ik was 27 en werd 28.
24. Wat hield je mentaal gezond?
D. zonder twijfel. Hij heeft me dit jaar, zonder het zelf te weten, enorm geholpen met de probleempjes in mijn bovenkamer.
25. Van welke celebrity was je in 2009 het zotst?
Geen enkele. Maar zeker niet van Eline De Munck, Nathalia, Linda De Win, …
‘Die hunne kop kan ik niet zien’
26. Wie heb je gemist?
Oli … na 6 jaar nog steeds.
Mijn grootvader, die nu bijna 2 jaar van ons is heengegaan.
Rocky, onze zwarte kater die bij de nieuwe bewoners van ons 1ste huisje is gebleven.
Diegenen die zich geroepen voelen …
Ik heb ze gepikt bij Nina.
Het gesprek dat daarop volgde, kan ik in enkele zinnen samenvatten. Broer wil niet naar ons komen, want dan zit hij ‘vast’. Dan kan hij daarna (op Kerstavond nota bene) niet uitgaan met vrienden.
Daarom komen Mams en Daddy ook niet. En wij gaan niet naar Tante P. en Nonkel R. Dat staat vast. Ik ben niet wéér diegene die gaat toegeven aan Broer zijn egocentrische/egoïstishe trekjes.
Dus om 22u30 gisterenavond nog een fantastische sms van mijn Mams aan zowel mijn Broer als aan mij:
“Broer, Chaoot, aangezien we er niet uitgeraken kiezen papa en ik ervoor dat iedereen Kerst op zijn manier viert. Zo heeft ieder de tijd om te bezinnen. En zoals papa zegt: ‘vrede op aarde aan iedereen van goede wil”.
Et voilà … geen Kertsavond rond de kerstboom van Chaoot. Allez ja, wel ene met ons 2 dan. Allemaal dankzij die oetlul van een broer.
Krijgt hij wééral eens zijn goesting. As expected. Zij met z’n 3tjes bij Tante P. en Nonkel R. en wij met 2 in ons nieuwe huis, met spikspinternieuwe logeerkamer. De logeerkamer die we kost wat kost af wilden hebben op Kerstavond.
Vanmorgen nog een mail op het werk (zeer goed voor je humeur en zeer motiverend op stress-dagen als deze) met de boodschap dat ik maar ‘ns volwassen moet worden.
What can I say?
“The nightmare before Christmas”
Tuuuut
Tuuuut
‘Hallo met R.”
‘Mams?’
‘Chaootje?’
‘Ah ja, wie anders! Je kent mijn stem toch nog?’
‘Eh …’
‘Ik dacht dat je me al vergeten was!’
‘Heb ik je vanmorgen dan geen e-mail gestuurd?’
‘Ah jawel, maarre … 3 zinnen, moet ik het daarmee stellen? Is dat de moeder-dochter communicatie tegenwoordig?’
‘Maar nee’
‘Stoor ik? Der is zoveel lawaai op de achtergrond?’
(duidelijk afwezig) ‘nee nee, nonkel R. is hier
‘Wat Kerstavond betreft, gaat dat nu door dat jullie naar hier komen? Kunnen jullie blijven slapen in de nieuwe logeerkamer enzo.’
‘Ah nee, wij gaan naar nonkel R. en tante P., komen jullie dan ook?’
(kortsluiting bij Chaoot) ‘Eh, wat? Hoe? Daar wist ik niets van …’
‘Komen jullie dan, want ik moet morgen dat vlees bestellen?’
(D. loopt voorbij, en doet teken “niets van”)
‘Eh Mams, ik laat het je nog weten dan. Ik bespreek het even met D. Want ja, wij moeten dan nog keiver rijden, dus moeten we een bob afspreken… Ik had hier niet op gerekend.’
(Al lachend) ‘Ge kunt altijd in uw bed slapen, en D. hier op de zetel. (nvdr. R&P wonen bij mijn ouders achter de hoek.)
‘Ik laat nog iets weten, goed? Daaaag!’
En dan barste ik los natuurlijk. En D. mocht het geweten hebben. En nu wil ik hier nog eens losbarsten.
Godverdomme.
Maar ‘t zal voor straks zijn, want ze belt me terug …
Wanneer gaat het nu eindelijk eens stoppen met regenen? Potverdikke zeg, ik wordt er sikkeneurig van.
En het is niet alleen mijn humeur dat eronder lijdt. Probeer maar eens met je winkelkarretje door die druppels te hollen naar je wagen. Mijn stokbrood was intussen getransformeerd tot een langwerpige spons, mijn haar hing in slierten over mijn voorhoofd (sexy)… En als je dan eindelijk in de auto bent gesukkeld, is er maar één zekerheid: je moet ook weer alles uitladen in de regen.
Zelfs de poes, zuchtte vanmorgen toen ik haar met dwingende hand naar buiten werkte om haar behoeften te doen. Miss Poes vertoeft liever op haar plaid, in haar kartonnen doos, bovenop de verwarming of voor het raam, dan dat ze haar koninklijke pootjes moet vuil maken. En, who can blame her?
Dus, euh … gij hierboven: hierbij pleit ik voor meer zon, en als compensatie wil ik een paar graden Celsius afgeven. Wat denkt ge?
Hey Oli,
6 jaar geleden kreeg ik een smsje op het werk: “Please say a little prayer for a Rastaman who died today”.
6 jaar later lijkt het nog gisteren dat we daar allemaal in de kerk zaten.
Je bent nog steeds zo aanwezig in mijn hart, en je hebt hier ook een plekje in huis.
Je was zo’n mooi mens, zo zuiver en met zo’n groot hart.
Ik mis je nog steeds!
1 love
Ondanks het feit dat we op het werk volop bezig zijn met de lente(!)catalogus, begin ook ik stillaan Kerstkriebels te krijgen. Morgen is het mijn vrije dag, en ben ik van plan om tussen het poetsen, strijken, kapperafspraak en koken door toch te beginnen aan het decoreren van ons huis.
Het enige wat nog ontbreekt is een volwaardige Kerstboom. Jaja, dit jaar wil ik er ééntje met de hoofdletter “K”. De voorbije 2 Kerstmissen (note to self: zoek op: bestaat het meervoud van Kerstmis?) heb ik er geen kunnen zetten wegens plaatsgebrek, maar in de nieuwe woonst is er plaats genoeg!
En daar wringt nu net het schoentje. Ik ben dit weekend al een keer op ronde geweest, en het viel me op dat er ontzettend veel kerstbomen worden verkocht zonder wortel. Gewoon een afgekapte stam … Wie wil dat nou? Een Kerstboom die het symbool is voor vreugde en blijdschap, de geboorte van Kindeken Jezus, … en die stilletjes staat te sterven in je woonkamer …
Actueel in het nieuws vandaag: partnergeweld. Op verschillende nieuwssites staan er cijfers over partnergeweld. Cijfers die stijgen.
Omdat er meer partnergeweld is? Waarschijnlijk wel; wegens de crisis en hoe die weegt op een groot aantal mensen. Waarschijnlijk niet; omdat het steeds minder taboe is en er gewoon meer vrouwen voor uitkomen dat zij het slachtoffer zijn van partnergeweld.
Ook ik heb het aan den lijve mogen ondervinden. Ik denk dat ik ongeveer 19 was toen het de eerste keer gebeurde. Platsmoel woonde toen samen met zijn beste maat op een appartement. Beste Maat had ook een vriendinnetje, my age. We hadden een dagje Six Flags achter de rug en Platsmoel en ik hadden ruzie gekregen. Een banale ruzie over een flesje Perrier. In het naar huis rijden ontweek ik koppig zijn blikken. Het stuk tussen het aankomen op het appartement en wat er daarna gebeurde ben ik kwijt. Wat ik me wel nog herinner zijn de pijnlijke twee uren dat hij me heeft opgesloten in zijn kamer van amper 4 op 3, waarbij hij bij elke ontsnappingspoging van mijnentwege ofwel de deur ofwel het raam naar het terras blokkeerde. De verbale vernederingen en ook het fysieke geweld zijn in mijn geheugen gegrift. Vriendinnetje en Beste Maat hebben nog geprobeerd de kamer te betreden om ons uit elkaar te halen, maar Platsmoel stampte steeds de deur weer dicht. Hij was buiten zijn zinnen en ik een klein bang vogeltje.
Na die 2 uur waarin ik afwisselend smeekte ermee te stoppen en me te laten gaan en zwoer dat ik mezelf van kant zou maken, beval hij me in de auto te stappen. Hij zou me naar huis doen en wilde nooit meer iets te maken hebben met mij. Onderweg stopte hij op een viaduct en zei smalend: “allez, springt dan toe, met uw groot bakkes”. Ik beantwoorde zijn sneer met een onbeholpen lachje, niet wetend hoe ik moest reageren en hup, zijn hand schoot uit op mijn wang.
Maar het bangst ben ik geweest toen hij niet in de straat van de ouderlijke woning reed maar er voorbij. Hij reed de boerenwegels in en ik heb toen echt gedacht dat hij me zou vermoorden en ergens zou dumpen… In plaats daarvan begon hij te huilen. Hij had spijt, het was nooit zijn bedoeling geweest om me pijn te doen, … blabla jada jada. Toen ik zijn kwetsbaarheid aanvoelde, begon bij mij het zelfvertrouwen weer te groeien. Koel en berrekend eiste ik dat hij me thuis zou afzetten, wat hij uiteindelijk dan ook deed.
Natuurlijk heb ik hem die eerste keer vergeven. En de tweede, derde, vierde, … keren ook. Want ik zag hem graag, en was ik diegene zonder fouten? ’s Ochtends werden de bewijzen van die woelige avond pas zichtbaar. Ik had schrammen op mijn armen, en op beide bovenarmen kon je de vijf blauwe plekken van zijn vingers tellen.
En ik kan me best inbeelden dat u dit leest en zegt: ‘ga er dan toch van weg’. En u heeft gelijk. Ik was vroeger ook de eerste om te roepen dat er geen vent aan mijn lijf moest komen. Maar dan gebeurt het toch en against all odds bleef ik toch bij hem. Omdat ik mezelf voorhield dat het ook mijn fout was dat dit gebeurde. En zo ben ik nog 6,5 jaar bij hem gebleven, ben ik nog zwanger geweest van hem en ben ik nog met hem getrouwd.
Zelfs nu ik deze herinnering neerpen, lijkt ze banaal. Alsof de woorden de pijn die dit alles met zich heeft meegebracht niet kunnen vasthouden. Maar het heeft me veranderd. Ik ben nooit meer opnieuw het zorgeloze zondagskind Chaoot geworden. Integendeel. Ik ben Chaoot geworden: een vat vol angsten.
Er is een periode geweest in mijn leven, waarin ik dingen heb gedaan en in situaties ben beland, waarvoor ik me nu ontzettend schaam. Het was alsof er toen een andere entiteit in mijn lichaam is gekropen, en de ware chaoot verdrong. Ik kende angst noch schaamte.
En die bewuste periode spookt nog wekelijks, zoniet dagelijks door mijn hoofd. Het leek alsof ik toen bezeten was.
Als getrouwde vrouw heb ik 9 maanden lang mijn man (Platsmoel n.v.d.r.) bedrogen met iemand uit onze kennissenkring. Iemand die ik voorheen nooit echt had opgemerkt, maar die me die ene avond heeft behekst. Die van een 25-jarige weer een puber van 16 wist te maken.
En toen is het begonnen. Ik heb via via zijn telefoonnummer opgevist en algauw volgden de eerste stiekeme afspraakjes. Eerst nog braaf en zedig, maar daarna werden maandag en woensdag algauw de dagen waarop we seks hadden. Enkel als Platsmoel de late shift of de nachtshift deed, en als zijn ouders naar de badmintonclub gingen. Jawel, zijn ouders. Hij was destijds 21 en woonde nog thuis. De week dat Platsmoel de vroege shift had, was een hel.
Ik werd verslaafd aan hem en aan alles wat we deden. Ik was smoorverliefd. Ik ging vrijdag en zaterdag uit, en gaf hem een lift naar huis, waarbij ik dan daarna door zijn slaapkamerraam klom voor een potje zatte seks.
Negen maanden lang heb ik Platsmoel niet aangeraakt, ik verweet hem zogezegd een flirt met een ander en hij voelde zich daardoor zo schuldig dat hij haast alles onderging.
Onze relatie zat wel al langer in het slop. Meer dan eens had hij me geslagen, gekrabd, of opgesloten in de tuin of de badkamer. En als hij dat niet deed, dan was hij eerder in vegetatieve toestand. Hij was niet meer wat ik wilde, maar toch ging ik niet bij hem weg. Eer der uit schaamte van ‘wat zullen de mensen denken’ dan uit het feit dat ik hem nog ergens graag zag.
Na die negen maanden waren J. en ik wat uitgekeken op elkaar, we hadden een ferme ruzie gehad, en de passie was een beetje bekoeld en hij deed al een tijdje afstandelijk. Ik zou op vakantie gaan met Platsmoel, mijn broer en 3 neven (hoe minder ik alleen moest zijn met hem, hoe liever ik het had). En toen ik terugkwam uit vakantie … had J. opeens een vriendinnetje.
“BANG” even met mijn kop tegen de muur gelopen. Mijn zelfzuchtige ik had immers verwacht dat J. braaf op me zou wachten, en dat we na mijn vakantie de draad weer zouden oppikken. Ze hadden elkaar leren kennen op een huwelijksfeest en bleken verre familie (!!) te zijn. En het deed zeer … temeer omdat hij over me had verteld, en ik me dus doodschaamde als ze me aankeek.
Ik heb nog geprobeerd, echt wel, om na dit alles een stabiele relatie uit te bouwen met Platsmoel. De eerste maanden echter verteerd door schuldgevoelens. Als hij vijf minuten later van de voetbaltraining kwam, dacht ik … “fuck, hij weet het …”. Een aantal maanden heb ik zo paranoia rondgelopen, achtervolgd door schimmen uit het verleden en met het walgelijke besef van wat ik die negen maanden allemaal heb gedaan.
Tot ik op een dag aan mijn nieuwe job op de personeelsdienst begon, en de opdracht kreeg een medisch onderzoek te regelen voor een zekere D. Ik was in het ‘smoelenboek’ gaan kijken, en zag een ietwat gezette man van halfweg de 30. Maar toen D. het papier kwam ophalen in mijn bureau was ik op slag verkocht. Een gespierde en zelfzekere man en mijn God, die groene ogen!!! Blijkbaar was het meteen wederzijds en de rest … is geschiedenis.
Toch heb ik nog een tijdje (ik lieg, hoogstens een week of twee) getwijfeld of ik me opnieuw zou wagen aan een avontuur . Het antwoord was duidelijk: nee. En ook D. stelde me voor een ultimatum, als ik voor hem koos, zou het moeilijk worden. Zijn letterlijke woorden waren: “als je mijn kaart trekt, ga je wat tegenstand krijgen”. Dus besloot ik om het toch al zinkende schip Platsmoel & Chaoot te verlaten en een sprong in het duister te wagen.
En als ik nu mijn vorige blog erop nalees, en de berichten van pakweg één jaar geleden lees, dan besef ik dat D. en ik het ook niet altijd makkelijk hebben gehad. Ik ben zo lang bang geweest om ook dit te verliezen. Maar … we zijn altijd blijven praten, en dat is iets wat ik met Platsmoel nooit heb gekund.
Misschien daarom dat we nu wel solide zijn, en ik zo zeker weet dat bij hem nooit zal gebeuren wat ik jullie hierboven heb verteld.
Chaoot, mijn naam spreekt voor zich. Chaos in mijn hoofd, hunkerend naar rust.
Recente reacties