Angststoornis: Part 1: get help.

Daar zit ik dan.   In de behandelingsstoel van de stomatoloog.  Onder de temesta.
Want o ja, zelfs een gewoon bezoekje aan de tandarts is ‘teveel voor corneel’.

Vroeger had ik nooit stress.  Niet voor examens, niet voor dokters, niet om te laat te komen …  Nu heb ik voor alles stress, of laat ik het anders zeggen: angst.  Chaoot lijdt aan een angststoornis.  Temesta helpt, maar lost niets op.

Dus, heb ik vandaag besloten om een psychotherapeute te raadplegen.  Ik wil weten welke demonen me achtervolgen en hoe ik ermee om kan gaan.
Ook al was ik verdoofd (emotioneel dan) door de Temesta, toch voelde ik het zitten.  “Het”, ik kan dat niet omschrijven.  Dat “het” is de oorzaak van mijn angstaanvallen, ik kan het niet zien, ik kan het niet benoemen, maar ik voel het.  Maar het is net onbereikbaar genoeg.  Ik kan het net niet aanraken, en net niet zien.  Alsof het achter een hoekje staat.
Mocht ik “het” kunnen duiden, dan kon ik ook een manier vinden om ermee om te gaan, om het te verwerken.  Maar dat is het nu net.

Vroeger was ik zo’n zorgeloos zondagskind.  En nu, nu ben ik een schim, een schaduw van dat gelukkige meisje.  Een vat vol angsten en frustraties.