Ik ben een ramp op het gebied van vriendschappen. Punt.
Ik ben een luie vriendin. Als iemand zich niet meer laat horen of zien, en dus uit mijn gezichtsveld verdwijnt, dan doe ik zelf ook geen moeite meer om af te spreken.
Zo heb ik al een aardig lijstje aan “beste vriendinnen” die dan na een tijd echt verdwijnen uit mijn leven.
Ik vraag me af of het aan mij ligt? Misschien ben ik gewoon niet in staat om een deftige vriendschap te onderhouden.
Neem nu:
N. & I. : dat waren m’n maatjes toen ik nog met Platsmoel getrouwd was. Zij wisten van mijn buitenechtelijke relatie met J. en zouden er oordeelden niet. We gingen samen uit en hadden veel plezier.
Chaoot leert D. kennen, en op een rook en een wip, verdwijnen ze uit m’n leven. Blijkbaar weegt het feit dat ik niet meer elke week op café ga, zwaar genoeg door om alles te laten doodbloeden. Het laatste wat ik van hen hoorde was dat ze beiden nog steeds single zijn en regelmatig de bloemetjes buiten zetten. Mijn moeder noemt ze cafévriendinnen.
D.: een ander schoolvoorbeeld van een beste vriendin. Zij was indertijd ALLES voor me, en we deden ALLES samen. Maar toen begon ik een relatie met Platsmoel, en zij en Platsmoel hadden een keertje gekust vroeger. Ik denk dat ze jaloers werd, en daardoor stokken in de wielen begon te steken. Verder waren er nog een aantal ‘randvriendinnen’ die haar tegen me opstookten. Resultaat: ruzie. Na 4 jaar krijg ik een mailtje: ze had mijn brief aan Flair gelezen i.v.m. de dood van één van onze kameraden van vroeger, en had ook gelezen dat ik zwanger was. Ruzie opgelost, maar het is nooit weer wat geworden. We hebben wel een aantal keer willen afspreken, maar steeds weerhield me er iets van haar opnieuw te zien…
En zo heb ik nog wel een aantal verhalen om aan m’n lijstje toe te voegen.
Ik raak ook zo snel uitgekeken op mensen. Wat eigenlijk best vervelend is. Zo hebben we T. hier op het werk, die echt haar uiterste best doet om m’n “friendintje” te worden, maar mijn gevoel zegt gewoon “nee”. Vanmiddag heb ik dan ook weer gemerkt dat ze me zelfs al kopieert als het op lunch aan komt. Zucht…
Misschien laat ik me teveel leiden door TV, maar er bestaan toch ook van die fantastische vriendinnen-verhalen. Van vrouwen die way back gaan, vriendinnetjes van in de kleuterklas en nu nog steeds hartsvriendinnen voor elkaar …
Hechte, langdurende vriendschap? Ik ben er niet voor in de wieg gelegd …
Dan zij het zo…maar in feite heb ik ook niet zo van die vriendinnen van uit de kleuterklas.Maar er zijn er zo wel een paar blijven hangen en er zijn er nieuwe bijgekomen.Maar ik denk dat het een logisch gevolg is van relaties beginnen,er sneuvelen altijd wel vriendschappen.Bij mij toch…
Oef, zo blij te lezen dat ik niet de enige ‘luie’ vriendin ben!
Ik heb (had??) een beste vriendin die ik al 15 jaar ken, maar door wat er de laatste tijd op spiritueel vlak gebeurd is en nog gebeurt, weet ik niet meer zeker of zij nog wel mijn beste vriendin is…Nu ja, elke mens komt om een reden in je leven I guess, en gaat dan ook weer als de ‘taak’ volbracht is…
Ok, ik weer, had gehoopt je e-mail hier ergens te vinden, maar vang bot…Kan je het eens naar ninaserotto@gmail.com sturen aub? Je weet wel waarover het gaat