Leven onder een stolp … Is zowat de enige beschrijving die ik kan geven over mijn huidige situatie. Want alles gaat goed, alles loopt vlot, ik ben rustig en kalm en …gelukkig. En dat is het nu net … Het lijkt alsof dit plaatje niet klopt. Alsof ik hier niet in pas. Alsof ze me ergens hebben uitgeknipt en dan in picture perfect hebben geplakt.
Met D. loopt alles vlotjes. We lachen veel, we doen veel samen, we zijn knuffelie en hij voelt nu eindelijk aan als m’n soulmate. We kibbelen niet meer, en hebben geen eindeloze discussies over belachelijke onbenulligheden.
Integendeel. We zijn samen stilletjes op zoek naar een nestje van ons twee. ’s Ochtends staan we samen in de keuken, en bereiden de lunch voor ’s middags en ontbijten dan gezellig samen. “Jij ook koffie, schat?” – “Ja, lekker.”
En ik BEN gelukkig, begrijp me niet verkeerd, maar wat als ze die stolp straks weghalen? Wat als ik straks moet stoppen met die pilletjes? Dan moet ik het weer alleen aankunnen. In de wereld vol paniekstoornissen en angstaanvallen.
Gaan we dan weer wel ruziën?
Misschien moet ik hier niet aan denken.
Ik neem die pillen nog geen week.
Gewoon genieten, en zien wat er op me af komt.
Niet denken aan de stolp en de boze buitenwereld.
Denken aan Chaoot en D. en genieten.
Na een week werken die pillen doorgaans nog niet hoor. Dat ’stolp’-gevoel zal waarschijnlijk nog een tijd blijven hangen, ze maken je een beetje ‘gevoelloos’, dat soort medicament. Ik heb met die angsten en medicamenten tot mijn grote spijt tonnen ervaring, so if u need anything…
Inderdaad,Nina.Nu kan je je soms wat numb voelen maar eenmaal het begint te werken,trekt dat weg.