Ongelofelijk, vanmorgen gaf de weegschaal 68,9 kg aan. Ik ben vorige week woensdag begonnen met 71,2 kg aan een proteinedieet. Gepaard met de medicatie die ik ben beginnen slikken, voelt dat echt reuzegoed aan. Zelfs toen ik gisteren met mijn winkelkarretje bewust de chips-rayon insukkelde, ben ik erin geslaagd om zonder chips weer uit de rayon te sukkelen. Ook al leek het alsof ze speciaal voor mij net hadden aangevuld. 
Ik voel me beter. Ik voel me zekerder. Ik ben zelfbewuster.
En volgens mij is het ook aangenamer vertoeven in mijn gezelschap.
Morgen bel ik naar de kine voor een eerste afspraak om te leren “ademhalen”. Ik vraag me af wat we die 18 beurten gaan doen?
Een kine lijkt me zo’n ‘droog persoon’, helemaal anders dan een psycholoog ofzo.
Moet ik haar vertellen wat er in me omgaat? Want ik weet niet of ik dat zou kunnen. Ik heb het eigenlijk nog nooit helemaal tegen iemand verteld. Waar moet ik trouwens beginnen? Zelfs D. kent maar de halve waarheid.
Hoe moet ik aan iemand uitleggen dat ik opeens een sociale handicap heb gekregen? Dat ik me plotseling onzeker ben beginnen voelen in allerhande situaties? Dat ik ineens buikkrampen kan krijgen, die dan ook resulteren in diaree, of winderigheid, of whatever?
Dat ik, als D. iets onverwacht plant, binnen de 10 minuten op het toilet zit. Dat ik amper met iemand durf meerijden met de schrik van het weer te krijgen.
Ik heb ooit eens ergens gelezen dat ik ook “collega-freaks” heb die dezelfde angst hebben, maar dan met kotsen. Bizar hé?
Maar soit, ik voel me beter. Ik pieker nu wel af en toe over het feit dat ik die pilletjes niet mijn ganse leven door zal mogen nemen. En dat er dus een moment zal komen, waarop ik het alleen zal moeten kunnen. Scary …
Het idee dat ik aan de antidepressiva hang, daar moet ik nog wel even aan wennen. Want ik heb mezelf nooit gezien als basketcase of fruitcake…
Misschien kan die kine daar verduidelijking in brengen. Want is dat niet belangrijk? Het hoe en het waarom? Om later dezelfde situatie te voorkomen?
Ik heb eventjes moeten bijlezen,ik had zo de laatste 3 posts gemist.Ik kan je alleen maar heel veel sterkte toewensen en dikke chapeau dat je je trauma’s zo kan neertypen,ik kan me inbeelden dat het niet zo evident is.Knufx