Ik heb geen zin, noch inspiratie om veel te schrijven.
Het was een redelijk neutraal weekend, dat lichtjes overhelde naar de positieve kant.
Tot zondagavond. Dan was het weer ‘prijs’. Een Ruzie met de hoofdletter “R”.
Hoewel we vrijdag tijdens een etentje nog hadden gepraat over “ons”, en dat hij toen letterlijk zegde dat hij het bijzonder jammer zou vinden, als ik zou weggaan.
Gisteren brak de hel weer los. Mijn gedrag enerveerde hem, en ik werkte op zijn systeem. Daarom moest hij zonodig het huis verlaten, mijn sleutels meenemen, … roepen, schennen, vernederen, beledigen. Hoewel ik tot op dit moment geen enkele oorzaak kan terugvinden in mijn gedrag. Ik weet dat ik onhebbelijk kan zijn, maar gisterenavond was ik niet anders dan anders.
Vanmorgen vroeg opgestaan, na een nacht woelen, draaien en frustratie over zijn eeuwige gesnurk.
Het komt erop neer dat we gepraat hebben, en dat hij ons uiteindelijk nog een kans wil geven. Een kans op wat? Als we zo blijven verder doen, staan we binnen enkele weken weer lijnrecht voor elkaar. Gisterenavond deed hij mijn bloed koken. Ik was zó ontzettend kwaad. Maar vanochtend … dan breekt er weer iets in mij.
Waarom? Waarom wil hij het wéér nog eens proberen? Waarom breekt er iets in mij?
Altijd dat waarom …
