Kunstmatige coma

Raar.  Zo voelt het.  Ik lijk wel verdoofd.  Verdoofd voor wellicht aanstormend verdriet, en verdoofd voor alles wat om me heen gebeurt.  Het lijkt wel of ik mezelf in een kunstmatige coma houd.  Waarschijnlijk puur uit zelfbescherming, want zo sterk ben ik nu ook weer niet.
Zo ook gisterenavond, als D. een poging doet zich uit te sloven, door de afwasmachine leeg te maken en door te douchen i.p.v. te baden na de training.  “Zo kan ik sneller mee in de zetel zitten”, zegt hij, “voor mij hoef je dat niet te doen” antwoord ik, “ik ben toch aan het lezen”.  Beste vriendin had weer eens haar kat gestuurd, as expected, dus had ik de avond alleen doorgebracht.  Beetje tv-kijkend, beetje gefacebooked, …  “Je was beter eens meegeweest” zegt D., in een poging een gesprek aan te knopen, “de cafetaria was open, en dan had je daar je boek kunnen lezen.”  “Hmmm…” antwoord ik.

Onze gesprekken beperken zich tot D. die aan me vraagt of die blauwe handdoek wel mee in de was mag met zijn fietskledij, waarop ik meestal “hmmm” antwoord.
Ik heb geen zin om een gesprek aan te knopen.  Eigenlijk heb ik hem niets te vertellen, en ook zijn dag of zijn bezigheden kunnen me op dit moment nauwelijks boeien.
In bed kruip ik niet tegen hem aan.  Ook al klaagt hij dat het koud is, en weet ik dat hij niets liever zou willen dan dat ik dicht tegen hem aan kruip.  Geen geknuffel, geen “ik zie je graagjes”, een slaapzoentje, dat kan hij krijgen.

Misschien is het harteloos van me.  En waarschijnlijk is dit geen manier om een relatie te ‘redden’ of ‘af te bouwen’, want soms denk ik echt dat hij kleine moeites doet.  En even lijk ik dan te dooien, maar al snel vlucht ik weer in mijn comateuze toestand.  Als hij me wil, zal hij met iets groters uit de hoek moeten komen dan ’snel even douchen, om dan sneller bij mij te kunnen zijn’.