Zondagavond, alweer een conversatie in bed.
Chaoot: “Voor mij gaat dit zo niet meer, vind jij nou dat dit goed gaat?”
D.: “Ik vind het niet super, maar het gaat toch?”
Chaoot: “Voor mij niet. Ik zie geen toekomst, we maken geen plannen, … Jij wilt geen kinderen, ik wel.”
D.: “Nu kan je toch niet aan kinderen denken, het gaat niet zo super. Trouwens, ik weet nog niet of ik kinderen wil.”
Chaoot: “We maken teveel ruzie, we kunnen amper iets verdragen van elkaar …”
D.: “Ik ga dat niet opgeven hoor …”
Chaoot (hoopvol): “Wat wil je niet opgeven?”
D.: “Ah, dat fietsen. Ik doe dat graag enzo …”
Chaoot (een illusie rijker): “Dat heb ik je nog nooit gevraagd.”
D.: “Het probleem is, jij hebt geen hobbies. Alleen tv-kijken en op de pc zitten.”
Chaoot: “Is dat de mijlpaal in onze relatie? Mijn hobbies?”
…
Hobbies, is voor mensen met 1. teveel tijd of 2. een grote passie. Ik heb wél hobbies, maar ik heb ook erg weinig tijd naast het poetsen, strijken, werken, koken (wat trouwens een hobby is.).
Is het dat nou? Het feit of ik hobbies heb of niet?
Tijdens deze conversatie begon zijn ademhaling opeens te verzwaren, en hupla … hij sliep. Dat is het dan hé.
Dus heb ik me maandag en gisteren echt superafstandelijk opgesteld. Ik had het gewoon even gehad met heel dit gedoe … Maar vanmorgen heb ik me weer laten vangen, toen hij stilletjes dichtbij kroop… Stomme trut!
Vrijdag zijn we 2 jaar samen, ik heb bijna moeten smeken om iets samen te doen. En uiteindelijk komt er toch niets van, want hij moet er zaterdag vroeg uit om te gaan fietsen. Zondagochtend weer fietsen, en zondagmiddag gaat hij golven.
Vorig weekend, zaterdag eerst fietswinkel, dan fiets monteren, dan tv kijken (wielrennen natuurlijk) dan eten, dan slapen. Zondag: fiets rijden, tv kijken … En Chaoot? Tja, die hengelt wel ergens rond.
Dus stelt hij voor om volgende week iets te gaan eten voor ons 2 jaar samen. Ik zeg dat het voor mij niet hoeft, omdat het dan toch geen betekenis meer heeft. SMS: “ok, dan niet.”
Waarom zouden we het eigenlijk ‘vieren’. Wat valt er te vieren…?
Ook al schijnt het fantastische lentezonnetje … in mijn hoofd dreigen grijze, zware regenwolken.
Tja mensen en hun vrijetijdsbestedingen…Je zal de beslissing toch eens moeten nemen,vrees ik.Een relatie kan daarentegen niet altijd fantastisch gaan maar als jij er zo bij stilstaat,denk ik dat het echt wel tijd wordt.Dat lentezonnetje is mooi maar verraderlijk,trouwens