Jack

D. heeft beslist om de Jack toch maar niet te adopteren.  We hebben niet de juiste accomodatie en zo’n hond opsluiten in een donkere schuur bij huidige temperaturen lijkt hem niet ok.
Ex was woest.  Ik heb haar mail gelezen.  Tja, als je alle pijlen richt op 1 uitweg, en die blijkt niet de juiste te zijn, tant pis …
Maar daarmee is de kous niet af natuurlijk.
“Ik wil het er niet meer over hebben, die hond gaat nu dood natuurlijk …”  Et voilà, ook al wijzen we het ‘aanbod’ van Ex af, toch heeft ze een invloed op ons leven.  D. zag dat beestje echt doodgraag, en het vreet aan hem dat ie nu naar de hondenhemel gaat.
En ik kan hem niet troosten, ik weet niet eens hoe?  Wat moet ik hem zeggen?  Dat het de beste oplossing is voor dat arme dier?  Nee, want dat is het niet.  Ze had hem 4 jaar geleden aan D. moeten meegeven, in plaats van zo’n dier mee te nemen op een appartement.  Maar oh nee hoor, toen moest ze haar zinnetje doordrijven.  En nu past hij niet meer in haar zielige leventje en tja, helaas ook even niet in het onze.  En nu moet ie maar dood.  Punt.
En D. dan maar verwijten dat hij het niet eens wil proberen.

Dus D. gedroeg zich enorm afstandelijk op onze 2de avond opnieuw samen.  En dat terwijl ik extra vroeg de nieuwjaarsreceptie van het werk had verlaten.  Maar hij weet natuurlijk niet dat ik me zo geweldig slecht voel de laatste dagen, en ik ben ook niet van plan om dat te zeggen.  Ook al maakt dat, dat ik me zo verdomd alleen voel op dit moment.  Het liefst van al kruip ik vanavond terug bij mams in bed, en ben ik opnieuw een jaar of 5.

Fuck, I’m going down…

Something’s commin’ up

Wakker worden.  Zin hebben om te huilen.
De poes strelen.  Zin hebben om te huilen.
Gordijnen openen, over de velden kijken. Zin hebben om te huilen.

Wat is er toch aan de hand?

Twisted & confused

Zo verdrietig en eenzaam als ik daar stond, die zaterdag toen hij vertrok, zo onbeholpen en onwennig stond ik daar toen hij door de achterdeur naar binnen wandelde en me een zoen gaf.  Een wild verhaal over zonder ‘naft’ vallen, de auto moeten duwen, … en ik stond daar maar te staan.
“Ben je niet blij?” vroeg hij me.
“Jawel” antwoorde ik haastig, “maar je hebt net 11 uur in de auto gezeten, en ik wil je wat ruimte geven om te bekomen” loog ik. 
Later in bed was er wel een zweem van dat vertrouwd gevoel, maar ik voelde me nog steeds een vreemde in zijn nabijheid.

En nu voelt het allemaal raar en ben ik ontzettend onzeker.
Ik weet niet goed hoe het komt dat ik na een klein weekje zonder hem helemaal de kluts ben kwijtgeraakt.  Is het omdat ik heb beseft dat ik ook zonder hem kan?  Dat als hij me morgen de laan uitstuurt, ik niet dood zal gaan en dat de wereld gewoon verder gaat?  Voel ik me gewoon zo onbeholpen, omdat ik een reality-check ben ondergaan?  Misschien heb ik gewoon beseft dat die liefde niet zo romantisch en idyllisch is als ik dacht?  Zag ik nog steeds dat luchtkasteel, waarin hij die knieval deed en me zijn eeuwige liefde verklaarde?  En was dat binnenkomen langs de achterdeur, en het cowboyverhaal dat daarop volgde gewoon één grote ontnuchtering?
I’ll get back to you on that…

Verder wordt vandaag de knoop doorgehakt over wat we nu gaan doen met de Jack.  Hij had ex beloofd om vandaag zijn finale antwoord te laten weten.  En, seriously, ik heb er geen flauw idee van wat het zal worden.
Wat ik wel weet, is dat ik het echt superzielig zou vinden, moest dat arme beest vanaf morgen bij ons in de schuur wonen.  Het is daar even koud als buiten, en bijzonder eenzaam.  Jack heeft altijd binnen gezeten in een warm appartement.  En wat voor een weer wordt er ook voorspeld?
En wat voor klucht zal het worden, als hij bij ons woont?
Ten eerste zie ik het nog gebeuren dat Moby al haar haren uittrekt van frustratie en angst, en ten tweede ben ik er rotsvast van overtuigd dat dit alles slechts een voorwendsel is om D. weer naar zich toe te trekken. 
We shall see …

It’s not all that bad

Dag 5, en eigenlijk valt het allemaal best mee.   De dagen gaan relatief snel vooruit.  Op het werk natuurlijk altijd, ik heb het zo druk dat ik geen tijd heb om hem te missen.  Maar zelfs ’s avonds kruip ik niet al grienend in bed, zoals ik eigenlijk had verwacht.
Ok, ik ben niet echt alleen, ik woon nu eigenlijk een beetje samen met Mams.  En dat valt best mee, om niet te zeggen héél goed.
We eten samen, wassen samen af, kijken en lachen met de tv-programma’s, en kruipen dan samen in bed met een glas wijn.

Af en toe laat D. zich horen, maar meestal moet ik zelf de eerste stap zetten.  Ik begrijp het wel, op vakantie met een bende mannen, de après skis, … dan denk je niet zoveel aan thuis hé…  En dat steekt toch wel een beetje.  Misschien had ik ergens toch wel gehoopt dat hij me harder zou missen.  Dat hij ginder in de sneeuw, ver weg van mij, zou beseffen dat hij nooit meer zonder me wil.  En in mijn meest geheime fantasie, komt hij dan terug zaterdag, en vraagt me met een knieval ten huwelijk.  Afterall, mijn vader is met hem mee, dus mijn hand vragen, daar heeft hij 7 dagen de tijd voor …  Of hij komt thuis, vliegt in mijn armen, en zegt dat hij een kindje van me wil.  Zucht …

Maar Chaoot heeft ook een nuchtere zijde, thank God, en die weet dat hij zaterdag wel echt enorm blij zal zijn om me te zien.  Maar … dat hij daar niet plots het licht heeft gezien.

Dat is nu altijd mijn probleem.  Ik heb teveel fantasie.  En die schept verwachtingen, die vaak amper worden ingelost.   Zo lijkt mijn leven soms een aaneenrijging van teleurstellingen.  En soms is het leven beter dan in die fantasie, maar zie ik het gewoon niet.

Het belangrijkste is, dat ik nu besef dat ik D. niet voor alles nodig heb, en dat ik best wel zelf beslissingen kan nemen en dat niet de hele wereld vergaat als we mekaar even niet zien.  En dat is goed.
Nu nog werken aan mijn zelfbeeld, dat toch wel erg beschadigd is.  Ik moet terug een fiere jonge vrouw worden.  Want met D. uit de weg, ben ik geen slechter mens.  Integendeel, ik ben mezelf de laatste dagen een aantal keer tegengekomen, en wat ik zag was iemand met een drive, met talent en creativiteit.  Ik ben IEMAND.  En dat klinkt cliché, maar voor mij is dat ontzettend belangrijk.

Don’t leave me this way …

Het is zover … vanmorgen zag ik de twee rode achterlichten stilletjes verdwijnen, de straat uit, richting Oostenrijk.
Warme tranen stroomden over mijn wangen.  Moederziel alleen stond ik daar in mijn gloednieuwe pyjama - gekregen van D. omdat ik nu alleen moet slapen - op de oprit.
Ongeveer een kwartier lang heb ik doelloos rondgelopen in huis, en ik dacht aan de voorbije nacht.  Met de wekker als mijn grootste vijand.

Ik ben dan maar gaan werken.  Ook omdat ik echt nog stapels werk heb liggen, en omdat ik even niet thuis wil zijn.  Ik wil er even niet aan denken, eventjes doen alsof … Alsof ik straks thuiskom en hij daar ook is, en dan maken we samen plannen voor de rest van het weekend.
Maar hij zal er niet zijn.  Vanmiddag als ik thuiskom, zal ik wat opruimen, een beetje poetsen, en dan ook mijn koffer pakken, Moby inpakken, en vertrekken richting Mams.  Want ook zij zit zonder mannelijk gezelschap.
Ik zal dus niet echt alleen zijn komende week … maar mijn hart is eenzaam en de wekker wordt nu mijn beste vriend, want elke minuut die voorbij is, is er ééntje dichter bij hem.

Kon ik me nog maar één keer begraven in zijn armen, … of nee twee keer, en dan nog één keer …

De ex … part II

Oh jawel, er is nog een part II.  Iets wat ik in de groene-monster-post nog niet had verteld.
De reden waarom er weer meer contact is tussen D. en ex, is de Jack Russel.  Vroeger hadden zij samen 2 Jack’s, en tijdens de breuk wilde zij per sé beide hondjes houden.  D. had toch al iemand anders (de recentste ex) en dan had zij toch wat gezelschap op haar appartement (!).
Nu ja, de oudste Jack verhuisde al snel naar haar ouders, en de jongste (klein, maar het karakter van een pitbull) bleef bij haar.  Onlangs heeft ze dan nog zo’n mormeltje geadopteerd, iets kleiner en liever.
En nu, tja, nu is de Jack er teveel aan.  Want hij plaagt het mormel, en is onhandelbaar.  Dus, heeft ze maar aan D. gevraagd of wij hem niet willen.  Anders krijgt Jack een spuitje.

Et voilà, dan wordt daar het lot van een gezonde jonge hond in je schoot geworpen.  Omdat Madame vindt dat hij (nu ineens) niet meer in haar leven past.

Ik heb D. gezegd dat ik zijn keuze zal respecteren.  Tenslotte stond ik 3 jaar geleden ook bij hem aan de deur met 2 katten.
En Moby, die is nog steeds bij ons, maar voor Rocky heb ik ook een andere thuis moeten zoeken.  Bloed, zweet en veel tranen heeft het me gekost, maar de gezonde kat die ik destijds zo graag wilde, die kan ik niet zomaar laten sterven omdat hij opeens niet meer in ons leven past.
En kiest D. voor de kleine Jack, dan zullen wij ons wel aanpassen, Moby en ik.  Hoewel ik nu al weet dat dat de nodige stress zal veroorzaken.  Zo lang dat niet betekent dat Ex dan elk weekend op visiste komt om de hond te bezoeken.  Want ik vrees een beetje dat dat één van de achterliggende redenen is om hem bij ons te droppen.  Je gaat mij niet vertellen dat niemand een Jack wil adopteren.

Soit, we zien wel hoe het loopt … no stress!

Vanquish… that green monster

D. heeft af en toe nog contact met zijn ex, de ex waarmee hij 9 jaar is samengeweest.
Een braaf kind, paardrijden als hobby, niet veel vrienden, en een aseksueel iemand.
Totaal het tegenovergestelde van Chaoot.

En soms, kan ik mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen, en lees ik het mailtje dat ze hem stuurde.
Het gebeurde allemaal vluchtig, want D. zat in bad.  En ik las:
“ik zou het tof vinden moest je me eens verrassen met een sms of een telefoontje”
Mijn maag draaide een paar toeren om, en ik werd groen van jaloezie.
Ik vind namelijk niet dat madam nog veel te eisen heeft van D.  Per slot van rekening zijn ze al bijna 4 jaar uit elkaar.
Vorig jaar had ik een galcrisis gekregen van dit soort mailtjes.  Maar vanmorgen, in de auto, bedacht ik dat hij van mij is.  En dat ze zoveel kan willen, maar dat hij nooit meer van haar zal zijn.  En dat hij dat waarschijnlijk ook wel een belachelijke mededeling vond.

Ik wil me niet meer laten vangen door dat groene monster.  Ik weet dat ik D. kan vertrouwen.  En nee, ik vind het absoluut niet leuk dat ze nog contact hebben, maar daar kan ik weinig aan veranderen.
Hij ziet mij graag.  Hij is van mij.  Als wij ’s morgens knus naast elkaar wakker worden, en hij me nog een lieve knuffel geeft, wordt zij alleen wakker.   Hah!

Grmbl …

Ik had me voorgenomen om in 2010 wat kilootjes kwijt te spelen.  Ik ben minstens 5 kilo te zwaar, en ik voel me daarbij echt niet lekker.  Maar ik vind de juiste stimulans niet om eraan te beginnen.   Integendeel, gisteren heb ik echt niet veel gegeten, en ok ’s avonds 2 glaasjes rode wijn in de zetel en hups, 500 gram erbij vanmorgen.  Aaaarggghh … en dat terwijl er hier mensen rondlopen die alles opvreten wat ze tegenkomen, en geen grammetje aankomen.

En sporten, pfoe, daar heb ik de fut niet voor.  Zo vroeg donker en ik ben ook altijd zo moe de laatste tijd.

Misschien dat ik het wel volhoud als D. een weekje weg is?  Hoewel ik ook een emo-eter ben, en dus van eenzaamheid de volledige chipsvoorraad wel zou durven opvreten.

Zucht … I’m a fatass!!

(L)on(e)ly me

Nog 12 dagen
Nog 2 nachten
En dan …

Gaat D. een weekje skïën met neef J.  Chaoot krijgt dit jaar geen verlof in januari/februari wegens té veel werk.  En ik heb, uit liefde, D. gepusht om toch maar te gaan skiën.  Zelf ben ik geen ski-wonder, ik doe het zelfs niet graag, dus ik dacht mezelf een plezier te doen.  Totdat de bevestiging van het hotel de mailbox in rolde, en ik zwart op wit zag staan waarvoor ik zo bang ben: 1 week alleen.

U moet weten dat Chaoot niet gemaakt is om alleen te zijn.  Ik alleen met mezelf dat resulteert in teveel activiteit in mijn hoofd: nadenken, piekeren en bang zijn.  Angst is mijn trouwste metgezel in eenzame tijden.  Helaas …
Ik beloof mezelf nu al een week dat ik flink zal zijn, en dat ik de week wel zal overleven.  Dat ik niet een week bij mama hoef te gaan logeren.  Dat ik verdorie groot (eh, allez, oud genoeg ben)  om niet als een klein kind te gaan zitten janken voor een weekje alleen.  Maar ik weet dat ik het verdomd moeilijk zal krijgen als D. de straat uitrijdt en ik daar godgansalleen (vergezeld door Moby uiteraard) achterblijf in het hol van Pluto.  Waar ik ’s avonds vergezeld door Angst de trap opkruip om in een koud bed de liefde van mijn leven te missen.

Het is onze eerste week ‘uiteen’ en het zal veruit de moeilijkste worden van de laatste 3 jaar.  Maar, ik reken erop dat het weerzien spectaculair fantastisch zal zijn.  Mekaar eens missen is misschien gezonder dan ik denk.

Maar toch … verwacht u maar aan melancholische en eenzame berichten hier op het blog.

De perfecte Chaoot … of … de chaotische Perfectionist?

In Chaoot schuilt een perfectionist.  U gelooft het niet, waarschijnlijk al omdat mijn nickname het tegenovergestelde beweert.  Maar toch is het zo.  Op mijn werk ben ik een onverbeterlijke perfectioniste, al mijn facturen worden op dezelfde manier opgemaakt en geklasseerd.  Ik heb 20 ringmappen die gesectioneerd zijn in rijtjes met kleuren, rood voor alles wat met cijfers te maken heeft, blauw is voornamelijk briefwisseling en mijn contracten, zwart is voor mijn voorbereiddend werk voor de catalogus en groen is een allegaartje.
En zo kan ik nog 100 andere dingen opsommen.
Ik ben perfectionistisch in de zaken waarin ik perfectionistisch kan zijn.  Klassement en ‘workstuff’ zijn easy, maar …  Thuis is het heel wat anders.  In mijn ideale wereld, heb ik het huis gepoetst, en mag daarna niemand meer de woonst doorkruisen.  Als Moby dan eens achter haar oortje krabt, komen mijn haren recht omhoog want … die brandschone vloer is niet meer brandschoon, want nu liggen er al kattenhaartjes op.    Daarom ontbreekt me de moed soms om elke week de stofzuiger vier keer in gang te zetten, wetende dat D.  vijf minuten later met zijn stuk cake door de woonkamer zal wandelen …