D. heeft beslist om de Jack toch maar niet te adopteren. We hebben niet de juiste accomodatie en zo’n hond opsluiten in een donkere schuur bij huidige temperaturen lijkt hem niet ok.
Ex was woest. Ik heb haar mail gelezen. Tja, als je alle pijlen richt op 1 uitweg, en die blijkt niet de juiste te zijn, tant pis …
Maar daarmee is de kous niet af natuurlijk.
“Ik wil het er niet meer over hebben, die hond gaat nu dood natuurlijk …” Et voilà, ook al wijzen we het ‘aanbod’ van Ex af, toch heeft ze een invloed op ons leven. D. zag dat beestje echt doodgraag, en het vreet aan hem dat ie nu naar de hondenhemel gaat.
En ik kan hem niet troosten, ik weet niet eens hoe? Wat moet ik hem zeggen? Dat het de beste oplossing is voor dat arme dier? Nee, want dat is het niet. Ze had hem 4 jaar geleden aan D. moeten meegeven, in plaats van zo’n dier mee te nemen op een appartement. Maar oh nee hoor, toen moest ze haar zinnetje doordrijven. En nu past hij niet meer in haar zielige leventje en tja, helaas ook even niet in het onze. En nu moet ie maar dood. Punt.
En D. dan maar verwijten dat hij het niet eens wil proberen.
Dus D. gedroeg zich enorm afstandelijk op onze 2de avond opnieuw samen. En dat terwijl ik extra vroeg de nieuwjaarsreceptie van het werk had verlaten. Maar hij weet natuurlijk niet dat ik me zo geweldig slecht voel de laatste dagen, en ik ben ook niet van plan om dat te zeggen. Ook al maakt dat, dat ik me zo verdomd alleen voel op dit moment. Het liefst van al kruip ik vanavond terug bij mams in bed, en ben ik opnieuw een jaar of 5.
Fuck, I’m going down…

Zo verdrietig en eenzaam als ik daar stond, die zaterdag toen hij vertrok, zo onbeholpen en onwennig stond ik daar toen hij door de achterdeur naar binnen wandelde en me een zoen gaf. Een wild verhaal over zonder ‘naft’ vallen, de auto moeten duwen, … en ik stond daar maar te staan.
Dag 5, en eigenlijk valt het allemaal best mee. De dagen gaan relatief snel vooruit. Op het werk natuurlijk altijd, ik heb het zo druk dat ik geen tijd heb om hem te missen. Maar zelfs ’s avonds kruip ik niet al grienend in bed, zoals ik eigenlijk had verwacht.
Het is zover … vanmorgen zag ik de twee rode achterlichten stilletjes verdwijnen, de straat uit, richting Oostenrijk.

Recente reacties